Simple Kong Hiling Ngayong Pasko

Hindi ako magwi-wish ng “WORLD PEACE”, dahil kaplastikang sagot yan lalo pa’t wala naman tayo sa beauty contest . Ayaw ko ring magwish na manalo sa Lotto, dahil di naman ako tumataya dyan. Ayaw ko ring magwish para sa ibang tao, dahil may mga wishes din naman sila, at tyak din na hindi naman nila ako isasali sa wish list nila!Hehhee!

Kaya siguro nararapat lang na magwish ako para sa sarili ko. Ito’y mga simpleng WISH LIST lamang ngayon PASKO.

WISH KO NA………………….

1.Sana may mangaroling sa tapat ng bahay ko dito sa Saudi, kahit bato at tansan lang ang dala nila at wala sila sa tono masaya na ako dun.

2. Sana maranasang ko ring makipagsiksikan sa mga mall dahil sa Christmas Rush at pumunta sa mga tyangge o bazzar at mamili ng regalo para sa mga kapamilya, kaanak at kaibigan ko.

3. Sana nahihirapan akong gumising tuwing umaga para magsimba tuwing Misa de Gallo, at piliting makumpleto ang siyam na umaga/gabi.

4. Sana makita ko sa personal ang naglalakihang Christmas Tree sa Cubao, o di kaya tumambay sa Greenhills para manood ng COD tuwing alas-syete ng gabi at panoorin ang naglalakihang parol ng Pampanga.

5. Sana makakain ako ng bibingkang maraming itlog na maalat sa ibabaw, uminom ng mainit na salabat at malasap ang puto bumbong na nag-uumapaw sa niyog.

6. Sana maka-attend ako sa mga Christmas Parties ng kumpanya o reunion naming magkakaibigan , kahit hindi na ako manalo sa mga raffle at sa mga parlor games.

7. Sana magkapagvideoke kaming magkakapatid kahit alam kong si Ate lang naman ang madalas kumuha ng mic at bumirit ng “You are my Song” ni Regine.

8. Sana biruin ako ni tatay na may regalo na daw si Santa Claus sa sinabit kong medyas sa bubong.

9. Sana gisingin ako ni nanay kasi Noche Buena na.

10. At Sana…… Sana….. SANA KASAMA KO SILANG NGAYONG PASKO.

Para sa maraming Pilipino ito’y isang wish list na hindi na dapat pangarapin, kahilingan hindi naman binibigyan ng napakalaking importansya. Pero sa tulad kong malayo sa pamilya at ninirahan sa bansang walang Pasko, isa itong kahilingan na alam kong hindi naman matutupad ngayon Pasko. SIMPLE lang naman ang aking mga hiling. SIMPLE lamang ang aking mga gusto . SIMPLE………………….. subalit tila napaka-imposibleng mangyari sa akin ngayong Pasko.

Mahirap magsabit ng parol sa bintana dito dahil baka mahuli pa ako ng mga pulis. Mahirap bumati ng “Merry Christmas” dahil hindi naman nila pinagdiriwang ang araw na iyo. Mahirap kumain mag-isa kapag Noche Buena dahil tila walang lasa ang mga pagkain dito. At lalong mahirap din isipin na pumapatak ang luha ko dahil sa pangulila at lungkot imbes na maging masya, dahil alam kong karamihan sa pamilyang Pilipino ay magkakasama sa napakasayang araw na ito.

Ang Pasko dito sa Saudi ay tila ordinaryong araw lamang, pero sa akin isa itong araw na mas nararamdaman kong NAG-IISA AKO.

Tama na nga yan, baka umagos pa ng luha dito sa computer ko!Hehehe! Ikaw kasi Salbehe eh!

Heto ang dahilan: Para sa Make a Wish List Raffle ni Salbehe

Yan lang naman ang kahilingan ko ngayong Pasko at Maraming Salamat.

DRAKE

Paglalakbay sa Batha

Ang Batha ay isang lugar sa Riyadh, Saudi Arabia na kung saan tagpuan ito ng mga Pilipino. Mistula itong maliit na Quaipo dahil sa dami ng mga paninda, kainan at palengke. Paboritong tambayan ng mga Pilipino sa Saudi para maibsan kahit kaunti ang kanilang pangungulila sa kanilang pamilya na nasa Pilipinas.

Madalas din akong pumunta sa Batha, dahil dito ako namimili at namamalengke. Madalas din akong makipagkwentuhan sa mga kapwa ko Pilipinong nandito rin sa Saudi. Kahit pa hindi ko sila personal na kakilala, ngunit batid kong pareho kami ng damdamin at adhikain para sa aming pamilya.Dito ko nakausap at nakapanatagan ng loob si Mang Agustin.Nasa edad 60 na sya at makikita mo na rin sa kanyang mukha ang kanyang edad. Isa syang mekaniko sa isang maliit na talyer at nandito sya sa Saudi ng halos dalampung limang taon . Payat, humpak ang mukha, manipis na rin ang kanyang buhok at mababanaagan sa kanya ang kapaguran dahil sa kabigatan ng kanyang trabaho.

“Tay, di ba dapat retired na kayo sa atin sa ‘Pinas? Medyo matagal na rin po kayo dito. Dapat ang mga anak nyo na ang bahala sa inyo ngayon” ani ko sa kanya

“Naku, wala na akong aasahan sa lima kong anak. Lahat puro nagsipag-asawahan ng maaga, ni hindi man lang nakatapos sa pag-aaral. At hanggang ngayon sa akin pa rin sila umaasa” . Kasunod ang isang malalim na buntong hininga.Muli akong nagtanong

“Ganun po ba tay?Pero di na po kayo bumabata?Kaya nyo po ba?

“Oo naman iho, malakas pa ako sa kalabaw!Saka kailangan eh! Ganun nga siguro ang buhay, kailangan mong magsakripisyo para sa pamilya mo”.

Nasilayan ko ang pamumula ng kanyang mata. Pakiramdam ko nais na rin nyang makapagpahinga at makasama ang kanyang pamilya sa Pilipinas. Subalit dahil sa kanyang sitwasyon, kinakailangan nyang magtiis at magsakripisyo para sa kanyang pamilya hangga’t kaya pa ng kanyang katawan.

Nagpaalam na ako sa kanya, dahil bibili pa ako ng gulay sa Al Swalim (minimarket sa Batha), at dito nakasabay ko sa pamimili si Caloy. Dati ko syang nakasama sa trabaho, subalit dahil siya ay isang takas o walang kaukulang papel para magtrabaho, palipat lipat sya trabaho.

“Pare kamusta ka na?San ka ngayon pre?“ tanong ko sa kanya .

“Pre nakalipat ako dyan malapit sa kumpanya natin, medyo binarat nga ako sa sahod pero okay na yun. Nakakapart-time din naman ako sa pagkikristo sa sabungan tuwing Byernes, kaya okay na rin” tugon nya sa akin.

“Hahahaha! Pre ilegal na nga papel mo, tapos ilegal pa ang part-time ko” pabiro kong sabi kay Caloy.

“Ganun talaga pre kailangan kumita ng pera eh! Lumalaki ang gastos sa Pinas, nagka-dengue pa yung bunso kaya walang ilegal sa taong naghihirap” pabiro din nyang sagot sa akin.

Nagpaalaman na rin kami sa isa’t isa dahil kailangan na naming madaliin ang pamimili dahil magSA-SALLAH na o oras ng pagdadarasal ng mga Muslim na kung saan sinasarado nila ang lahat ng establisyemento para magdasal.

Lumabas ako ng Swalim limang minuto bago mag-SALLAH. At sa labas makikita mo ang mga nagkumpol-kumpol o grupo grupo ng mga Pilipino. Ang iba sa kanila mga nakasuot pormal, ang iba naman ay mga nakasuot ng T-shirt ng kanilang kumpanya. Ang iba sa kanila may dala ng supot ng kanilang pinamili, ang iba naman ay may bitbit na mga bagong biling computer, cellphone at kung ano ano pang gadget. Ang iba seryosong tumitipa ng kanilang telepono at ang iba ay mga nakikipagkwentuhan ng kapwa Pilipino tungkol sa kanilang karanasan sa Saudi Arabia.Ang iba ay nakatanaw sa malayo at ang iba naman ay abala sa paghahanap ng mga pasalubong sa Pilipinas.

Ibat-ibang kwento ng mga Pilipino, ibat-ibang mukha ng OFW sa Kaharian ng Disyerto. May mga kwento ng tagumpay, may kwento ng kalungkutan. May nakakatawa at may nakakatakot. May nakakaawa at mayroon din nakakapagbigay inspirasyon. Ibat-ibang Pilipino ang nagtatagpo sa Batha, subalit may iisang puso ang nagbibigkis sa kanila. Pusong nagnanais lamang na tumulong para sa kanilang pamilya sa Pilipinas. Magsakrpisyo man, mangulila at maghirap sa ibayong dagat.

Tumawag ako ng taksi para makauwi na at makapagpahinga. Matapos ang matagal na tawaran sa isang Bangladeshi napapayag ko rin sya na ihatid ako sa aking bahay. Habang unti unting dumidilim ang kalangitan at nagsimula na ring magbukas ang mga ilaw ang tindahan sa buong BATHA.

Habang lumalakbay papalayo ang taksi na aking sinasakayan, hindi pa rin maaalis sa aking isipan ang pagkahabag ko kay Mang Gustin . Naaawa ako dahil tila kahit nasa dulo na sya ng byahe ng kanyang buhay subalit kailangan pa ring nyang magsakripisyo para sa kanyang pamilya.Humanga din ako kay Caloy kahit na alam kong ilegal ang kanyang ginagawa at batid din nya ang pararusahang kaakibat ng kanyang pagiging takas, ngunit nakakikipagsapalaran sya at tinatagan ang kalooban para sa mag-iina nyang umaasa sa kanya.

Binagbagtas ko ang daan palayo ng BATHA.. Ang BATHA ang naging kanlungan ng aming pangungulila, ang BATHA ang naging tagpuan ng kapwa Pilipinong nakakaintindi ng hirap at sarap ng buhay abroad. Subalit gaano man ako kakumportable sa lugar na ito, hindi pa rin ito ang aking tahanan. Pansamantala lamang ang kasiyahang maidudulot sa akin ng lugar na ito. Kailangan ko pa ring umuwi sa aking bahay at gawin ang dapat kong gawin. Kailangan ko pa ring maglakbay pauwi at harapin ang realidad ng buhay.Mahaba pa ang byahe ko pauwi.

Hindi ko rin alam kung magiging dirediretso ba ang daan o baka baku-bako? Maraming kayang pasikot-sikot, mabilis kaya ang byahe o baka magtagal ako at mainip? Hindi ko kabisado ang magiging daan, pero sigurado ako sa aking pupuntahan.Subalit ano mang daan ang tahakin ng TAXI Driver palayo ng Batha panatag din ako na ako’y makauwi rin.

Handa akong magtyagang mag-intay. Matagal man ang byahe o maraming pasikot-sikot , basta umaasa akong mararating ko rin ang dapat kong kapuntahan. Papasaan ba’y makakauwi rin ako para makapagpahinga na sa aking bahay.Marahil nga nagsisimula pa lang ako, pero gaano man kahaba ang lalakbayin ko pa, alam kong kakayanin ko rin ito kahit mag-isa. BASTA ANG ALAM KO KAILANGANG KAYANIN KO ITO.

Salamat po

LUHA NG PAGLISAN

Ilang minuto na lang lalapag na ang eroplanong sinasakyan ni Renato sa NAIA. Subalit tila kakaiba ang nararamdaman ni Renato kumpara sa mga ibang Pilipinong nasa loob ng eroplano. Hindi tuwa o pananabik ang kanyang nararamdaman kundi kaba, takot at lungkot ang pumapaimbabaw sa kanyang damdamin.

Habang nakatanaw sa labas ng bintana ng eroplano, biglang bumalik sa kanyang gunita ang gabi bago sya umalis papuntang Saudi Arabia para doon magtrabaho.

“Pa, wag ka ng umalis dito ka na lang” lambing Carlo sa kanyang ama habang umaagos ang luha sa kanyang mga mata

“Anak kailangan mag-abroad ni Papa,para din sa inyo yun Carlo! Ayaw mo yun makakabalik ka na uli sa Private School, tapos mabibili na natin lahat ng gusto mong laruan!Ayaw mo ba yun Carlo?” tugon ni Renato sa siyam na taong gulang na anak.

“Pa, dito ka na lang!Pleaseee papa, pagbubutihan ko na lang ang pag-aaral ko 'Pa!”pagkukumbinse ni Carlo sa kanyang ama.

“Tama na yan Carlo, matulog ka na, gabi na! Maaga pa ang pasok mo bukas!” Pagmamatigas ni Renato, sabay hatid sa anak papunta sa kanyang higaan.

Bagama’t naaawa sya sa kanyang anak, mas nanaig ang kagustuhan ni Renato na mabigyan ng magandang bukas ang kanyang nag-iisang anak. Kahit mabigat sa kanyang kalooban ang napipintong pag-alis, pilit na nagpapakatatag si Renato at pangatawan ang malaking desisyon sa kanyang buhay

“Hon di ba pwedeng dito ka na lang sa Pinas, okay naman tayo dito ah! Mapagkakasya pa naman natin ang kinikita mo sa pang-araw araw nating gastusin”, pangungumbinse ni Cecil sa kanyang asawa.

“Hon, akala ko ba napag-usapan na natin ito?Kung ako lang ang pamimiliin gusto kong magkakasama na lang tayo sa hirap at ginhawa. Pero Hon, walang ginhawa eh, puro paghihirap na lang!. Magkano ba ang kinikita ko sa Munisipyo?sa atin lang kulang pa yun !Lumalaki na si Carlo, Hon. Kaya kailangan nating paghandaan ang kinabukasan nya” tugon ni Renato sa nalulungkot na maybahay.

Hindi umimik si Cecil sa tinuran ng asawa. Agad niyakap ni Renato ang kanyang asawa at pilit itong inaamo. Kanilang sinusulit ang bawat sandali na nalalabi pa bago ang kanyang paglisan. Kanilang pinupunan ng kanilang yapos ang mga araw na hindi sila magkasama.

Batid ni Renato ang bigat ng kalooban ng kanyang asawa’t anak sa kanyang paglisan. Pilit nyang kinukondisyon ang sarili at nilalakasan ang kanyang kalooban para sa kinabukasan na rin ang kanyang pamilya.

Dumating na ang araw ng paglisan ni Renato. Katulad din nya marami ding mga pamilyang nag-iiyakan dahil sa pag-alis ng kanilang mahal sa buhay. At hindi rin naiiba rito si Renato. Agad nyang niyapos at niyakap ang kanyang mag-ina. Habang patuloy na dumadaloy ang mga luha at pangahoy sa kanilang mga puso.

“Hon ikaw na bahala kay Carlo! Ikaw din Hon, ingatan mo ang sarili mo! Pangako, babalik agad ako. At kung makaipon ako ng malaki, di na muli ako aalis pa” Sabay halik ni Renato sa kanyang asawa kasunod ng isang mahigpit na pagyapos.

Agad din syang yumukod at kinausap ang kanyang anak, tila nakikiusap ito na maintindihan ang lahat kahit na sa mura nyang isipan.

“Carlo ingatan mo si Mami ha! Be a good boy, wag mong paiiyakin si mami ha!Sundin mo si Mami lagi” pamamaalam nya sa kanyang anak.

Tanging pag-iyak lamang ang sinukli ng kanyang anak sa kanya.Ayaw bitiwan ni Carlo ang ama, ngunit pilit na lang itong nilalayo ng kanyang ina. Hirap na hirap ang kalooban ni Renato at pumasok sya sa paliparan ng may mabigat na kalooban.

Lumipas ang maraming buwan , pilit na nagsusumikap si Renato sa lupang banyaga para sa kanyang pamilya. Hindi pa rin masanay si Renato sa mangungulila sa kanyang mag-ina. Nilalabanan niya ang kalungkutan sa pamamagitang ng kanyang masidhing kagustuhan na mabigyan ng magandang kinabukasan ang kanyang mag-ina. Bawat pawis ay inaalay nya sa kanyang pamilya. Bawat luha ng pangulila ay pilit nyang kinukubli ng kanyang pangarap para sa anak. At bawat sakripisyo ay kanyang ginagawa para sa magandang buhay kasama ang kanyang mag-ina.

Subalit isang umaga isang tawag ang gumising kay Renato. Isang tawag mula sa nakakabata nyang kapatid na si Claire.

“Kuya...................” sunod na sunod na pagiyak ang narinig ni Renato sa kabilang linya.

“Si Ate Cecil at si Carlo Kuya!!!....................” hindi nagagawang pang tapusin ang bawat pangungusap dahil sa hagulgol ang pagiyak.

“Claire magsalita ka! Ano nangyari sa mag-ina ko!! Anoooo!!!’ Hiyaw ni Renato sa kanyang kapatid

“Kuya... si Ate Cecil at si Carl..............pinatay! Minasaker sila kuya..........!!!

Biglang napaluhod sa Renato sa kanyang narinig. Tila dumilim ang paligid sa balitang kanyang natanggap. Umagos ang luha sa kanyang mga mata. Panaghoy at mga malalakas na hikbi ang naging paraan nya para mailabas nya ang bigat na emosyon na nagmumula sa kaibuturan ng kanyang puso.

Para syang binuhusan ng napakalamig na tubig sa kanyang ulo. Para syang mababaliw, para syang mawawal sa sarili. Umiyak sya ng pagkalakas lakas ngunit tanging mga dingding lamang ang nakakarinig nito. Gusto nyang sumigaw, subalit tanging ang kanyang higaan ang tanging sumalo ng lahat ng kanyang hinagpis.

Hindi na makapagtrabaho pang muli si Renato, halos gabi gabi na rin syang hindi makatulog . Dahil na rin sa hindi magandang balita na ito,agad ding inaayos ng kanyang kumpanya ang pag-uwi ni Renato sa Pilipinas. Kaya hindi na rin sya nag-atubuli si Renato na umuwi, batid na nya ang tagpong dadatnan nya. Takot, pangamba, labis na dalamhati at pagsisisi ang mga emosyong bumabalot kay Renato. Nais nyang magsisi dagil iniwan nya ang kanyang mag-ina. Ngunit batid nyang naging biktima lang din sya ng kahirapan at kanyang mabuting hangarin sa pamilya ang naging dahilan din ng kanyang pagsisisi.

Binasag ang malalim na pag-iisip at pagbabalik tanaw sa nakaraan ng isang tanong mula sa kanyang katabi sa eroplano.

“Kabayan, malapit na tayong lumapag!Sino ba susundo sa iyo kabayan?Pamilya mo?”

Hindi umimik si Renato, tiningnan lang ang katabi at kapagdakay tumingin muli sa bintana habang unti-unting dumaloy ang luha sa kanyang pisngi.

Tumigil na ang eroplanong sinasakyan ni Renato. Habang ang lahat ay pawang mga masasaya at tila sabik na sabik sa mga pamilyang sasalubong sa knila. Tila nais humakbang pabalik ni Renato dahil natatakot sa kanyang dadatnan sa bahay. Nakikinita na nya ang hinagpis, dalamhati at kalungkutang bumabalot sa kanilang bahay kasama ang mga kamag-anak na nakikiramay sa kanya.

Batid nyang kakaiba ang pag-uwi nya kumpara sa kapwa OFW sa eroplano. Habang nakikita nyang nagyayakapan ang bawat pamilya sa muling pagkikita, tila tinususok ng punyal ang kanyang puso dahil mukhang sa ala-ala na lang nya makakasama ang kanyang mag-ina.

Kakaiba ang araw na yaon para sa kanya. Kakaiba ang pagsalubong sa kanya. Walang ngiti, walang saya, walang pananabik at walang pamilyang nag-iintay sa kanya sa kanyang pagbalik.

Isang pagsasakripisyong tila nawalang saysay, pagsisikap na hindi man lang nasuklian. Pagpapagal ng katawan at kalooban na hindi man lang napahinga. At pusong nanabik na hindi na muling masisilayan ang pamilyang pinag-alayan nya ng lahat.

Biglang bumuhos ang ulan, tila nakikisama na rin sa kanyang pagdadalamhati. Agad syang sumakay sa TAXI na nag-aabang sa paliparan. At mula dooy, muli nyang tinahak ang daan pauwi. Daan na ayaw nyang bagtasin . Pagtahak sa mapait na katotohanan. Katotohanan na kailan man ay hindi kayang pasubilian ng pagsisisi at hindi kaya baguhin ng luha at hinagpis.

Luha ang naging saksi ng lahat bago sya umalis ng Pilipinas , luha ang naging simula ng pagkawalay nya sa kanyang pamilya.Ngunit luha din ang magiging saksi muli ngayon babalik sya sa Pilipinas , luha din ang naging wakas dahil kailanman hindi na nya makikita at makakasamang muli ang kanyang pamilya.


Salamat po,

Caught in the act

Mga kautak share ko lang itongn dalawang video na ito, sobrang tawa ako ng tawa dito!Hahaha! (kung di ka matawa, eh di ko kasalanan yun, bumili ka ng blade sa kanto baka umeemo ka lang dyan)



Babae 1: Bawal yan! bawal yan

Nahulog ang pustiso....

Babae 1: Fren pakikuha nga yung pustiso ko

Babae 2: hahahaha (kakahiya ka naman fren!)

Babae 3 (yung nakaitim) : hahahahaha (pasimple)

Natawa din si Babae 1 sa pingagagawa nya kaso kailangan nyang ituloy ang galit nya kahit natatawa sya kasi kahihiyan na kaya

Babae 1: Bawal yan ! Bawal yan! Bawal yan

Hindi na sya humarap sa camera kasi nakakahiya na ang hitsura dahil mukha na syang paniki kapag wala syang pustiso.

Kaya dahil sa ginawa nilang yan ito ang masasabi ni CLAUDINE BARETTO sa kanila



Ingat

Drake

ASTIG NA VIDEO!!! IBANG KLASE

Alam nyo pangarap kong makagawa ng ganito, pero mukhang kailangan ng drum drum na effort para makagawa ako nito;

Wala na akong masasabi pa kundi ASTIGGGGGG at ang LUFFFEEEETTT ng video na ito:

Ingat

ITAGTAG MO! (Workstation)

Marami ang nagtatanong bakit dalawa ang blog ko?At nasagot ko na yan pagpapatunay lang na di nila binasa ang paliwanag ko! Hehhee!

May mga bagay kasi na hindi ko maipost sa main blog ko, dahil sa mga sumusunod na kadahilanan

a. Walang kwenta ang sinulat ko at masyado lang talagang malikot ang utak ko

b. May mga sinulat akong hindi gaanong maapreciate ng ibang mambabasa

c. Dahil naka-add ito sa aking FB account

d. Dahil maiikli at mahahaba ang ilang post dito

e. Trip ko lang na dalawa blog ko at gusto kong pahirapan ang aking sarili.


Moving on…………..



Dahil na I-tag ako ni Jepoy . Dapat daw ipakita ang aking workstation sa aking blog at kung ano-ano ang makikita dito, at heto na nga yun:

a. Computer monitor (hindi naman halata)

b. Aking pulang mug (na may kulay blue din)

c. Baso (na pwedeng gawing tabo)

d. Office Supplies (stapler, gunting, post-it pad, pentel pen, lapis ,pantasa at ballpen)

e. Aking nameplate (baka kasi mawala ako)

f. Mahiwagang NOTEPAD (nandyan lahat ng drowing ko pag inaantok ako)

g. Planner (Meralco Planner 2006 pa yan, pero ginawa ko na yang phone/contact book)

h. Susi (kay bossing yan, kinuha ko lang)

i. Scanner (na kasing laki ng bandihado)

j. Printer (wala ng eksplenasyon)

k. Paper Towel (pag may sipon ako)

l. Halaman (plastic lang yan!At pampadami lang ng kulay)

m. Malaking halaman (tunay yan, para marami akong masinghot na oxygen)

Yan lang naman ang laman ng aking office, medyo ginagawa ko rin yang coffeshop (dahil umiinom lang ako ng kape maghapon), internet shop( maghapon lang din ako nag-iinternet), bedroom (dahil tulugan ko rin yan), playground (dahil naglalaro ako ng kotse-kotsehan dyan) at dinning room (dyan din ako kumain)

Ngayon alam nyo na kung saan ako nagtatrabaho, at nakita nyo na rin ang aking workstation!

Ingats

Pagpapaalam at Paglisan

“Anak gising ka na, baka mahuli ka pa sa flight mo!” salitang bumasag sa katahimikan ng madaling araw. Pilit akong ginigising ng aking tatay para maihanda ko na ang aking sarili para sa nalalapit na paglisan sa aking lupang sinilangan.

“Opo, babangon na po”, malumay kong sagot.

Mabigat sa pakiramdam ang umagang iyon, pilit pa akong nilalamon ng aking antok dala na rin sa pagod na naramdaman mula sa pag-iimpake ng aking mga gamit kinagabihan. Hinahalina pa ako ng lamig ng hangin mula sa aming bentilador at ginagayuma rin ako ng init na binibigay ng aking kumot.

“Anak gising ka na! parating na ang Ninong mo!” ikalawang pag-alarma ng aking ina, sabay tapik sa aking balikat para muli akong gisingin.

Agad akong bumangon at sinimulang ligpitin ang aking pinaghigaan. Tila bawat paggalaw ay tila may isang malaking batong nakapatong sa aking katawan. Mabigat sa pakiramdam at mahirap sa kalooban. Sa mga panahon na iyon gusto kong pigilin ang oras at sa mga pagkakataon ring iyon gusto kong tumakbo pabalik ang kamay ng aming relo.

Bawat minutong lumilipas ay tila isang pahina ng aklat ang nabubukas sa aking diwa. Mga pahina ng mga magagandang nakaraan ang bumalik sa aking ulirat mula sa halos isang buwan na pagbabakasyon sa bansang Pilipinas.

Kasabay ng aking pagbubuntong hininga ay pagbabalik ng aking magagandang alaala kasama ng aking pamilya noong Pasko at Bagong Taon. Isa-isa ring nanumbalik ang bawat halakhak at masasayang alalala na kasama ko sila. Mistula akong baliw na ngumingiti mag-isa at kalauna’y napapalitan din ng malungkot na mata at mabagal na paghinga.

“Anak, maligo ka! Naihanda ko na rin ang damit mo, kunin mo na lang sa may plantsahan!” paalala ng aking ina habang nagluluto ng aming agahan sa kusina.

“Opo” mabigat kong sagot.

Madilim pa sa labas at hindi pa sumisiwang ang bukang liwayliway. Katulad ng aking nararamdaman noong mga panahon na iyon, madilim , malungkot at tila walang liwanag ang gustong pumasok sa aking puso.

Binuksan ko ang gripo, at umagos ang malamig na tubig. Lumikha ito ng malakas na ingay at sinimulan ko ng ibuhos ang malamig na tubig sa aking katawan. Umagos ang tubig mula sa aking ulo subalit kasunod nito ang pag-agos ng luha mula sa aking mga mata. Ang lagaslas ng tubig sa aming timba ang tumulong sa akin na itago ang mga impit kong hikbi. Ayaw kong ipakita sa kanila na mahirap sa akin ang paglisan at ayaw kong iparamdam sa kanila na nalulungkot ako at nahihirapan. Lalabas ako ng banyo ng walang bakas ng luha at ingay ng aking mga hikbi. Lilisan ako sa amin ng walang bakas ng lungkot at pangungulila.

Matapos kong maligo at magbihis, lumabas akong nakangiti. Subalit ito’y isang mababaw na ngiti lamang, hindi pa rin kayang dayain ng aking ngiti ang lungkot ng aking mga mata. Pilit kong kinakalimutan ang napipintong pagpapaalam, at pilit kong nilalabanan ang kalungkutan. Mahirap magpanggap ng ibang emosyon at lalong mahirap itago ang tunay kong nararamdaman.

“Nay, ano ulam natin?” tanong ko sa aking ina

“Heto corned beef at itlog” sagot ng aking nanay

“Ano ba yan nanay, masyado namang tipikal. Akala ko pa naman ipaglilitson nyo ako!”sabay ngiti at tukso sa aking ina.

“Eh hayaan mo sa susunod na lang anak, ipaglilitson pa kita ng 3 baboy”pabirong tugon ng aking ina.

Pilit kong ginagawang biro ang luto ng nanay, at sinusubukan kong tuksuhin ang nanay.Ngunit batid ko sa aking sarili na mas pipiliin ko pang kumain ng corned beef at itlog araw araw basta si nanay lang ang magluluto kaysa kumain ng masasarap na pagkain mag-isa. Tyak hahanapan hanapin ng aking panlasa ang luto ng nanay, tyak hahanapin hanapin ko ang corned beef ni nanay , tyak hahanap hanapin ko ang pagluluto sa kusina ni nanay at tiyak hahanap hanapin ko si nanay.

Ayoko kong maging malungkot noong mga araw na iyon kaya pilit kong binabago ang aking atensyon kaya sinimulan ko nang kumain. Sa bawat paglugnok ko ng pagkain ay tila bumabara ito sa aking lalamunan. Nahihirapan akong lunukin ang pagkain, nahihirapan akong lunukin ang katotohanang aalis muli ako at iiwanan ko ang aking pamilya.

“Tay, kamusta na po ba yung bukid natin?” binasag ko ang kalungkutan ko ng tanong sa aking tatay habang sya ay nag-aayos ng kanyang sarili dahil sasama sya paghatid sa akin sa airpot.

“Okay naman anak, nakapag-araro na rin at nasimulan na rin ang ating pagpapatanim” tugon ng aking tatay.

“Ganun po ba?Basta tay wag na kayong magpapakapagod ha! Alam nyo namang ayaw ko kayong nakikitang nahihirapan, ipaupa nyo na lang at ako na ang bahala doon basta sabihin nyo lang ha!”sambit ko sa aking tatay.

Gusto kong magpakasarap na lang ang tatay ngayon dahil sa edad na 59 ay halos nakuba na sya sa bukid para mapag-aral lang kaming 8 magkakapatid. Ayaw ko ng mahirapan ang tatay sa bukid kaya pinipilit ko syang huwag ng mag-alala pa at ako na ang bahala sa lahat ng gastusin basta mangako lang ang tatay sa akin na huwag nyang pababayaan ang kanyang kalusugan.

“Oo naman anak, medyo kahit papaano ay ginhawa na talaga tayo ngayon, kaya hindi na ako pwersado sa bukid”pagmamalaki ng aking tatay.

Sumilay ang ngiti sa aking mga labi, natutuwa akong nararamdaman nila ang ginhawa sa buhay kahit konti lang. Natutuwa akong hindi na sila nahihirapan sa buhay at dama na nila kahit paano ang sarap ng buhay.

Naging mabilis ang aking pagsubo dahil tila nakaramdam ako ng konting saya sa aking puso.Unti unti kong naubos ang aking pagkain at nagsimula na ring magsibangon ang aking mga kapatid dahil maaga rin ang kanilang mga pasok sa trabaho at eskwela.

“Eric, basta ikaw na bahala sa mga nanay at tatay! Saka kung may problema i-email mo lang ako”

“Ronald, galingan mo ang trabaho mo para mas lalong matuwa ang boss mo sa iyo!”

“Rose, si nanay lagi mong tingnan ang BP nya. Saka mag-iingat ka sa mga duty mo sa ospital”

“Orland, imaintain mo lang ang mga matataas mong grades!Yung matrikula mo ipapadala ko na lang next month”

Isa-isa kong binilinan ang aking mga kapatid. Gusto ko pa sanang magkipagkwentuhan sa kanila. Gusto ko pa sanang sulitin ang bawat nalalabing segundo kasama nila. Subalit tila limitado ang mga salitang lumalabas sa aking mga labi. Agad kong niyakap sila ng mahigpit, marahil sa ganitong paraan mas lalo nilang maramdaman ang pagmamahal ko at pangungulila ko sa kanila.

Poootttttttt!!!!!!!

Isang busina ang umagaw sa aming atensyon.

“Anak, nandyan na ang Ninong mo!” hiyaw ng aking ina.

Tila lalong bumilis ang oras, at lalo kong naramdaman ang bigat ng aking kalooban. Hinanap ko ang aking nanay dahil matagal syang nawala sa aking paningin. Alam kong nahihirapan din sya katulad ko. Sino bang ina ang hindi malulungkot kapag ang kanyang anak ay mawawala sa kanyang piling?

Alam kong pilit din nyang nilalakasan ang loob dahil ayaw nya na nakikita ko syang umiiyak . Kaya nga hindi ko na sya pinasama pang maghatid sa akin sa airport. Lagi ko kasi syang sinasabihan noon, na ayaw ko syang nakikitang umiiyak. Naranasan na nya kasi noon na umiiyak dahil hindi nya alam kung saan kukuha ng pera para mapag-aral lang kami. Kaya ngayon. alam ko na tapos na ang yugto iyon sa aming buhay , at pinipilit ko talagang hindi na sya mamublema pa sa buhay,ngayon.

“Nay, ingatan nyo po ang kalusugan nyo ha, at huwag na kayong iiyak pa! Basta ako ng bahala sa mga gastusin sa bahay.Ipangako nyo lang na hindi nyo pababayaan ang kalusugan nyo. Huwag na kayong kakain pa ng matatabang pagkain, dahil bawal yun sa inyo. Yung vitamins na uwi ko, inumin nyo yun araw araw ha. Saka wag kayong mag-alala sa akin dahil okay na okay ako sa Saudi. Kayo lang ang iniisip ko, basta ingatan nyo ang sarili nyo at mahal na mahal ko kayo” habilin ko sa aking nanay.

Niyakap ko sya ng ubod ng higpit, ayaw ko ng bitawan pa ang nanay sa aking pagyapos.Sinusulit ko ang bawat minuto dahil matatagalan pa bago muli ko silang makasama.Pinipilit kong damhin ang yapos ng nanay at memoryahin ito sa aking alaala, para madama ko pa rin sya kahit ako’y mag-isa.Gusto kong punan ng aking mga yakap ang mga araw na wala ako sa tabi nya.

“Sige na anak iniintay ka na ng Ninong mo!” sambit ng aking ina.

Bagamat hindi ko nakita ang kanyang mga luha, ramdam ko ang kalungkutan nya. Marahil naalala pa rin nya ang bilin ko na ayaw ko syang nakikitang umiiyak. Alam kong pinipigilan nya ang pagpatak ng kanyang luha. Dama ko ang mabigat na pagtibok ng kanyang puso at ramdam ko ang kanyang pangulila sa akin.

Nagmadali akong sumakay sa kotse habang kumakaway ang aking mga kapatid at ang aking nanay.Gusto kong pigilin ang oras pero tila mas lalo itong bumibilis. Habang ang kotse ay nagsimula ng umaandar at lumayo nakita ko ang nanay na umiiyak. Pakiwari ko’y gusto nya akong pigilan, pakiramdam ko nahihirapan din syang nakikita akong nagpapaalam. Gusto kong bumaba sa kotse at yakapin muli ang nanay, subalit nilakasan ko na lang ang aking loob at hayaang mawala na lang sila sa aking paningin habang ako ay papalayo.

Habang binabaybay ko ang daan papuntang airport, muling nanunumbalik ang mga masasayang alaala at magagandang nangyari sa aking bakasyon. Muling nanariwa ang mga sandaling naramdaman kong kumpleto ako. Nanumbalik sa akin ang totoo at walang hanggang kasiyahan dahil buo kami bilang pamilya. Tila napakabilis ng byahe noon, mas nararamdam ko na ang aking napipintong paglisan

Saktong alas 9:00 ng umaga dumating kami sa paliparan. Napakaraming tao ang naroon, marami sa kanila ang katulad kong OFW rin. Maraming akong nakikitang umiiyak, marami rin akong naririnig na nagpapaalam. Iisa marahil ang pakiramdam namin, pare-pareho lang din siguro ang lungkot namin.

“Anak, paano ba yan magkakahiwalay na naman tayo!!” sambit ng aking ama

“Tay, mabilis lang ang panahon kaya tyak magkakasama uli tayo”tugon ko

Sinimulan ng ikaraga ng aking Ninong ang bagahe ko sa “trolley”, habang nakaakbay ako kay tatay. Nababanaagan sa tatay na mabigat din sa kanya ang aking pag-alis.

“Sana sa mga susunod na taon sama sama na tayo at hindi mo na kailangan pang bumalik sa Saudi, Anak” sabay yakap sa akin ng mahigpit

“Oo nga tay!kung bakit naman kasi ang hirap ng buhay sa Pinas!Kung bakit ang kailangan ko pang umalis, kung bakit kailangan pa nating maghiwa-hiwalay” panginginig ng aking boses.

Halos gusto ng tumulo ng aking luha, subalit pinipigilan ko ang pagpatak nito. Masakit sa lalamunan kapag pigil ang emosyon subalit mas masakit ang katotohanang iiwanan ko na sila.

“Tay, ingatan nyo kalusugan nyo ha! Kayo na rin bahala kina nanay! Mahal na mahal ko po kayo” Sabay halik sa aking tatay sa huling sandali

Inalis ko pagkayapos ko kay tatay, dahil kailangan na naming maghiwalay. Kinuha ko na ang aking trolley at tumalikod na sa kanila papunta sa pinto ng paliparan.

Muli akong sumulyap habang akong papalayo, at nakita ko ang tatay na namumula ang mata dahil pinipigilan nyang umiyak. Dali akong pumasok sa pinto ng paliparan dahil hindi ko kayang tingnan ang tatay ko, at natatakot akong na sumabog lang bigla ang aking emosyon.

Mabibilis na hakbang, sunod sunod na paghinga ang aking ginawa. Umaasang sa bawat mabilis na hakbang ko, kasunod nito ang pagbilis ng panahon. Patuloy akong aasa na sana hindi ko na kailangan ko pang umalis at magtrabaho pa sa ibang bansa. Aasa akong hindi ko na kailangan pang magpaalam sa mga mahal ko sa buhay. Aasa akong magkakasama-sama uli kami. At aasa akong sana hindi na muli darating pa ang katulad na araw na ito.

Alam kong kailangan kong magsakripisyo, alam kong kailangan nila ako. Masakit para sa kanila ang nakikita akong nagpapaalam, ngunit mas doble pala ang sakit kung ikaw ang magpapaalam. Bibitbitin ko na lang ang mga magagandang alala nila, sasariwain ko na lang ang mga panahong kasama ko sila. Panibagong pakikibaka na naman ang aking gagawin, panibagong hamon na naman ang aking kakaharapin.

Sana kasama ko sila sa mga laban ko sa buhay, sana nandyan sila para suportahan ako sa aking pakikipagsapalaran sa mundo. Pero okay lang kung mag-isa ako ngayon, sila naman ang inspirasyon ko sa ibayong dagat at sila din naman ang dahilan kung bakit ako nagsusumikap ng ganito. Di bale ako na ang mahirapan, di baleng ako na lang ang magsakripisyo basta nakikita ko lang silang masaya at kuntento.

Naalala ko tuloy ang sinabi ko noon sa aking kaibigan noong tinanong nya ako kung ano pa ang kaya kong isakripisyo para sa pamilya ko. Sumagot lang ako sa kanya:

“Kung ang buhay ko ay kasing halaga ng 10 milyon, handa kong ipalit ang buhay ko sa 10 milyon para sa pamilya ko, ganyan ko sila kamahal at ganyan sila kaimportante sa buhay ko”

Sana magkasama sama na kami……sana malapit na……… sana bukas na.

"Paging all passenger of Cathay Pacific Flight 743 please go on board......."

At ito na ang hudyat ng aking pagpapaalam at paglisan.

Salamat po sa oras nyo,

Pa-Burger ka naman Efren

Grabe nagbunga din ang aking pagboto kay Efren Penaflorida dahil sya ang hinirang na CNN HERO OF THE YEAR. Heto ang link para sa prueba baka sabihin nyo nagdedeliryo lang ako dito: PINDOT NA!!

As usual, walang salubong na magaganap, o kaya mga interviews sa kanya dahil hindi naman sya boksingero. Wala naman syang belt na may ginto at diamante. Ang tanging meron lang sya ay KARITON na naging daan para mabago ang buhay ng mahihirap na batang Pilipino.

Okay ituloy mo na ang basa dahil hindi naman to gaanong seryus, at baka bigla mong pindutin ang X dun sa sulok ng screen. Eh Masaya lang ako kasi kinilala sya ng buong mundo.

Biruin mo yun hindi na kailangan pang mamatay at ilagay ang pagmumukha sa pera para maging bayani. Kaya kung hihiling ako kay Papa Jesas, hihiling ako na sana yung kabutihan ni Efren ay maging isang epidemya o parang isang dengue/ H1N1 na kung saan pag nahawahan ka nito ay tutulong ka rin sa kapwa mo . Ganun! Pero huwag naman gawing TULO o kaya ALMORANAS ni Papa Jesas kasi panget naman yun!hehehe!

Nakakatuwa na nanalo din sila ng 100,000 dollars o tumataginting na 4.7 Million pesos (depende sa palitan ng piso sa dolyar) aba hindi na nya kailangang makipagbasagan pa ng mukha para manalo ng ganung kalaking pera.

Hindi na rin ako hihingi ng balato kay Efren pambili ng cellphone, hahayaan ko na syang gamitin ang pera para makatulong pa sa iba pang nangangailangan.

Teka sesegway lang ako, kasi maganda yung sinabi ni Efren na ito eh! English ito kaya ihanda ang tissue baka dumugo ang tenga’t ilong mo:

"Our planet is filled with heroes, young and old, rich and poor, man, woman of different colors, shapes and sizes. We are one great tapestry," Peñaflorida said upon accepting the honor. "Each person has a hidden hero within, you just have to look inside you and search it in your heart, and be the hero to the next one in need.

"So to each and every person inside in this theater and for those who are watching at home, the hero in you is waiting to be unleashed. Serve, serve well, serve others above yourself and be happy to serve. As I always tell to my co-volunteers ... you are the change that you dream as I am the change that I dream and collectively we are the change that this world needs to be."



Grabe lumabas pati luga ko sa English ni Efren na yan! Totoo naman kasi yung sinabi ni Efren na lahat tayo ay may tinatagong kabayanihan at kabutihan sa sarili natin. Yung iba nga lang masyadong tagong tago at naka-padlock pa!Kaya hindi mo nahahalata!Hehehe

Nabigyan ako ng pag-asa na yung boss kong EPAL ay may tinatago ding kabutihan, at kapag nakita ko ang tagong tagong kabutihan ng boss ko na iyon..... magpapainom ako ng isang case na beer at may pulutan pang boy bawang at chikito (yung parang nagaraya)

Basta sobrang saludo ako kay Efren ,sampu ng kasama nya sa Dynamic Teen Company (DTC) dahil sila ang totoong bayani ng lahing Filipino. Pinatunayan nyo na hindi na kailangan pang mamatay para sa bayan, hindi na kailangang manalo ng pitong world title o magpabugbog sa kalabang Mehikano at hindi nakailangang maging presidente para maging isang Bayani. Ang busilak nilang puso sa pagtulong sa kapwa ay sapat na para kilalanin ng mundo at gawin isang TUNAY NA BAYANI NG LAHING PILIPINO. Kaya lalong nakakaproud maging isang Pilipino dahil sa inyo.

MABUHAY KAYO!!!!

Yan lang mga kautak! Salamat sa time!Sige ibalik mo na ang daliri sa ilong at mangulangot ka na uli!

Salamat

Drake

Post-Bertdey Post!

Makalipas ang dalawang araw ng aking bertdey, medyo ako ay talagang sobrang natats. Naging memorable ang bertdey ko na yon dahil mayroon isang mabait na nilalang (oo, tao sya) na nagpadeliver sa akin ng cake! At paborito ko pang flavor…. Ang chocolate flavor (hindi kasi ito tipikal, hahah). Sobra akong na-tats sa nagbigay ng cake na iyon, kaya nga alam kong pagpapalain sya ni Papa Jesas ng maraming marami dahil nagpasaya sya ng isang “creature” (nice parang halimaw lang ah).

Heto ang prueba na meron talaga akong cake nung bday ko at hindi ito isang imahinasyon lamang.

Sarap noh! At sa 27 years of existence sa planetang ito (alien??) eh ngayon lang ako naka-ihip ng kandila sa ibabaw ng cake. Syempre pagkakataon ko nang magwish, kaya pumikit ako ng matagal at nagwish na sana next year….......ube flavor naman!whahahah. Nagwish ako na sana dumami pa pera este kaibigan ko.

Heto pa ang maganda dyan, wala akong balak magblowout kasi wala naman akong pera dahil ubos na ang sweldo ko. Pero sa hindi inaasahang pagkakataon, tinawag ako ng boss ko at binati ng “HEYPI BERTDEY” (nagpapansin kasi ako sa kanya at nagsuot ng damit na pula). Sabay abot ng pera, sabi nya pamblow-out ko daw. Naks! Eh di na ako nagpakipot pa at binilang ko agad yung pera , joke lang,, nagpasalamat agad ako sa kanya. Kaya hayun nagkaroon ako ng pera (nagdalawang isip pa nga ako kung ipanlilibre ko talaga yun o pambibili ko ng wireless keyboard at mouse hahaha). Pero sabi ng boss ko pamblowout kaya pinamblowout ko. Napakabait talaga ng boss ko.

At heto pa ang pinakanatuwa ako ay nang biglang may nagmessage sa akin at pinapabukas sa akin ang isang video file. Akala ko naman ay sex video yun kaya naexcite ako ng konti. Pero halos tumulo ang sipon ko na ito pala ay isa ..........TENEN.......... video greetings mula sa aking pamilya. Kaya sobrang tats na tats ako, ibig sabihin nun eh marami palang nagmamahal sa tulad kong mongoloid. Para akong artista talaga na merong VTR pa , habang ininterbyu ng mga hosts ng SOP o ASAP. Ibang klase talaga nag pakiramdam.

Tapos may picture greetings pa mula sa mga fellow bloggers at mga kaibigan ko. Kaya san ka pa, ubod ng saya ng aking bertdey! Isa talaga itong bertdey na hindi ko makakalimutan!hehhehe!
Kaya sa inyong lahat maraming maraming salamat talaga. Pagpalain pa sana kayo ni Papa Jesas!

Ingat!

P.S

Para sa nagbigay ng cake maraming maraming salamat, sana wag ka munang kunin ni Lord!Isang kiss na may tunog para sa iyo....... mwaaaahhhh! hehehhe

PIKTYUR GRITINGS

Weeeeeeeeeeee!!! Bertdey ko ngayon!!!

Tuwang tuwa ako sa inyo, sobra nyo akong napasaya. Nakakalaglag brief lang na marami ang nagpadala ng kanilang piktyur gritings. Aaminin ko matagal kong pinag-isipan ito kung hihingi ba ako,kasi baka mapahiya lang ako. Hindi ko nga alam kung may nagbabasa ba talaga ng blog ko, isa pa konti lang naman kayong kaibigan ko dito (kaibigan ko na kayo pwede ba?). Konti din naman kayong nasa bloglist ko kaya sobra talaga akong nagulat na talagang nagbigay kayo ng panahon para dito.

Gusto kong umiyak sa sobrang tats kung alam nyo lang. Hahahhaha!! (pwedeng pangstarstruck) At kung pwede bang puntahan ko kayo isa-isa para i-kiss at ilibre eh ginawa ko na kasi nga di ko naman inaasahan ito. Kaya maraming maraming salamat talaga! Hindi ko kayo makakalimutan isa-isa.

Ayaw ko ng patagalin ang kwento ko, saka dalawang linggo talagang di ako nagpost para dito. Basta mga ASTIGGGGGG KAYO!!! Taas ang kamay ko sa inyo!!

Kaya heto ang aking video, pagpasensyahan nyo na ha!!!

P.S

Iwan na rin kayo ng comment para sa bday ko!!hehehe!Salamat uli!!

HABERDEY!!

November na pala bukas, grabe ang bilis talaga ng panahon. Ibig sabihin din nyan malapit na ang pasko, at higit sa lahat malapit na rin ang BERTDEY ko!

Oo tama ang iyong nabasa, hindi ako putok sa buho o isang nilalang na biglang nalang sumulpot dito sa ating planeta. Nagbebertdey din ako , kala nyo ba! Pero alam nyo mayroon akong sasabihin sa inyo. Ka-emohan mang matatawag pero alam nyo ba na kahit minsan ay hindi pa ako nakakaranas na magkaroon ng keyk sa aking bertdey. Pangarap kong umihip man lang ng kandila sa ibabaw ng aking bertdey keyk habang nakapikit at nagwiwish. Pero talagang wala eh, gusto ko sanang regaluhan ang sarili ko nito pero naisip ko..parang niloloko ko lang ang sarili ko. Mongoloid??

Umabot ako sa ganitong edad na hindi ko man lang nararanasan ang ganyan, at isang beses lang ako pinaghanda ng aking magulang sa aking berdey (palabok at tinapay lang ang handa ko, tinipid pa ang rekado at palaman ng tinapay ko). At ang hindi ko pa makakalimutan ay noong pinaalalahan ko ang aking tatay na magsisimba ako kinabukasan kasi bertdey ko, kaya gisingin nya ako ng maaga. Pero hayun hindi ako ginising at nagsimba sila. Pagdating sa bahay nagulat pa sila kung bakit maaga akong nagising! Sabi ko wala ba kayong naalala?Sabi nila…uhmmm wala bakit may ano ba? Akala ko ginugudtaym lang nila ako, pero yun pala totoong nakalimutan nila na bertdey ko at nakalimutan nilang gisingin ako ng maaga para magsimba. Hayun natampo talaga ako dahil para namang wala akong kwenta at silbi. Minsan lang sa isang taon ako bebertdey at misan lang din ako magsisimba, nakalimutan pa nila. Lahat ng kapatid ko ginigising nila pag bertdey nila, may bati pa yun samantalang ako wala lang.. Alam ko namang lab na lab nila ako pero yun nga lang lagi ko pa ring naalala ang pangyayaring iyon kapag sasapit na bertdey ko.

Kakaunti lang ang bumabati kapag bertdey ko dahil halos hindi ko na naman kasi pinapahalata na bertdey ko. Hindi ako nagsuuot ng pula, at lalong hindi ako ngumingiti bawat oras kapag bertdey ko. Parang ordinaryong araw lang, at tanging mga malalapit na tao lang sa buhay ko ang nakakaalam nito. Kaya sobrang tats na tats ako kapag binabati nila ako, kahit na minsan forwarded messages lang yun kasi ibang pangalan ang nakasulat imbes na pangalan ko. Pero okay lang!

Dati noong estudyante pa ako, ayaw kong pumasok kapag bertdey ko kasi ayaw kong maging “center of attention”nila. Ibig sabihin nun ayaw kong lagi nila akong kantyawan na kailangan lagi akong maging mabait sa kanila at kailangang ilibre ko sila. Ano sila sinuswerte,sino ako? si Santa Claus? Kaya mas maiging pang umabsent na lang at manood ng Sesame’s Street sa bahay. Dahil pagkatapos ng bertdey ko, wala lang nakalimutan na nila.

Sobrang natatats din ako kapag may nagreregalo sa akin. Minsan lang ako regaluhan at madalas pang brief saka panyo at regalo nila sa akin.Yung brief extra large pa ang size, eh wala naman akong luslos! Hindi ko alam kug bakit brief at panyo ang regalo nila siguro dahil nakikita nila parang bacon ang garter ng brief ko, o di kaya nakikita nilang tumutulo ang sipon kong green na green. O baka dahil mura lang yun at ito rin ang regalong hindi nangangailangan ng sobrang pag-iisip. Sabagay sino ba naman ako para regaluhan? Pero ano pa mang regalo yun tats na tas ako.

Nga pala November 10 ang bertdey ko, ngayon kung gusto nyo akong bigyan ng “picture greetings” maraming maraming salamat, paki padala nyo na lang dito: drake_kula@yahoo.com. Ayaw kong magmakaawa pero kung pinadalhan mo ako n picture greeting ibig sabihin nun labs mo ako,kaya labs na rin kita!Pakiss nga! Pero sabi ko nga ulit, sino ba naman ako para bigyan ng picture greeting?Asa pa!

Konti lang kayong kaibigan ko dito sa blosphere, kaya hindi naman ako nageexpect na marami ang magbibigay ng picture greetings, pero sa mga babati eh hindi nyo lang alam kung gaano ako magiging masaya kahit dalawa lang kayo o tatlo. Hindi naman ako naiingit kay Jepoy, kasi marami naman talagang kaibigan ang nagsasalitang ponkan na yun (peace man) . Masaya na akong may bumabati sa akin, at sa mga hindi babati sa akin, next year magbebertdey kayo at sana maging last bertdey nyo yun este sana magkaroon pa kayo ng maraming marami pang bertdey!Babatiin ko kayo pramis!Hidni naman ako gumaganti.hehhee!

Emo ako ngayon dahil madadagdagan na naman ang edad ko! Salamat sa pagbasa.

Ingat

PUYATTTTTTTT

Waaaaaaaaaaaaaaaa!! Puyat na naman ako, langya naman oh! Heto na naman inaatake na naman ako ng amnesia….. sori insomnia pala. Kahapon humiga na ako sa kama ng mga 12 ng gabi, iyon na ang pinakamaaga kong tulog sa loob ng isang buwan. Pero nakakainis lang na kung kelan ka nasa kama, saka ka bubulabugin ng iyong mga imahinasyon. Hanggang sa lumipad na kung saan saan ang utak mo at makalimutan mong matutulog ka nga pala. Ang nakakainis pa nyan, ngayong buhay na buhay na ang diwa mo dahil sa mga pinag-iisip mong puro kamunduhan este puro kademonyohan, mali pa rin, puro kabutihan pala , eh ngayon ay hindi ka na makatulog kahit anong gawing mong pilit matulog. Nakabiwist talaga na kapag sisikat na ang araw saka ka lang aantukin at makakatulog.

.

Pero dahil may pasok ka ng umaga, hirap na hirap kang bumangon at pakiramdam mo tinortyur ka ng sobrang antok. Tapos nang-aakit pa ang malamig na hangin sa loob ng kwarto at tila pinipigilan ka ng masarap na yakap ng iyong kumot at unan. Kaya naman halos makipagtawaran ka sa alarm clock mo at gustong gusto mo na syang ihagis sa bintana para tumigil na sa kakakring kring kring. Kaso wala kang magagawa kundi pumasok kaya ang gagawin mo ay maglalakad na para kang zombie at gawing ang mga ritwal mo sa umaga habang natutulog. Pwede na rin tamnan ng kamoteng kahoy ang iyong mata sa laki ng eyebag mo at tuloy kamukha mo na si PILENG dahil kulang nalang bulak sa ilong dahil nga mukha kang bangkay sa puyat.

Pagdating mo sa ofis, aantok antok ka at gusto mong umidlip kahit sandali lang, kaso wala ka namang pagkakataon dahil wala ka naman sa bahay at opisina yun hindi kwarto. Syempre babawi ka na lang sa kape, kape at kape. Kahit na hindi mo gusto ang kape dahil mas gusto mo ang Milo at Ovaltine, wala kang magagawa kasi nga antok na antok ka, at halos lulunin mo na ang buong computer kakahikab mo. Pagkatapos papagalitan ka pa ng boss mo kasi hindi ka sumasagot sa pinag-uutos nya dahil natutulog na pala ang utak mo.

Pagkatapos ng isang buong araw sa opisina, sa wakas pagkakataon mo ng magpahinga at syempre matulog. Pero pag higa mo sa kama, wala na ang antok mo. Talagang umeepal pa sya kasi sinubukan mong magpatutog ng mga nakakaantok na music pero wala ring epekto. Uminom ka na ng isang drum na gatas pero sumakit lang ang tyan mo at bumaho ng 20 times ang utot mo. Sinubukan mong manood ng TV pero walang magandang palabas. Sinubukan mong manood ng movie, nalibang ka naman at inabot ka na ng hatinggabi pero hindi ka pa rin dalawin ng antok. Kaya magpipilit kang matulog at papatayin mo ang ilaw susubukan mong irelax ang sarili. At paghiga mo sa kama at pagpikit ng iyong mga mata lilipad na naman ang utak mo dadalhin ka kung saan saan, mag-iimagine ka na naman ng kung ano ano hanggang sa hindi ka na ulit makatulog at aabutin ka na naman ng umaga bago ka antukin. At uulit na naman ang mangyayari, ganun na naman UNGGONG PUYAT KA ULI!

.

Bwisit na yan tatlong buwan na akong ganyan, please naman patulugin nyo na ako pero wag namang panghabambuhay, bata pa ako at marami pa akong pangarap, hehhehe!
.

Waaaaaa! Please naman PARENG ANTOK huwag nyo akong dalawin ng umaga, dalawin nyo ako ng gabi! Makikipag-inuman pa ako sa inyo, Sige na! Bibigyan kita ng chocolate kada gabi basta dalawin mo lang ako sa gabi huwag sa umaga!Please lang!!!

Bayani ng Bagong Henerasyon

Hindi naman talaga ako mahilig magboboto sa internet, lalo pa’t para lang ito sa popularidad ng iilang tao. Minsan lang din ako maging seryoso sa blog ko, kaya sana naman eh umepek itong sasabihin ko sa inyo.

Alam nyo sobra akong napahanga ng taong ito dahil sobra syang matulungin sa kapwa. Hindi sya nagdadalawang isip na isakripisyo ang kanyang sarili para sa ibang tao. Magsing –edad pa nga kami. Kaya talaga namang nakikita ko ang sarili ko sa kanya. Ganyang ganyan din ako eh!hahahha! Joke lang.

Talagang nakakahanga sya dahil tinutulungan nya ang mga batang mahihirap na matutong bumasa at sumulat sa pamamagitan ng kanyang “KARITON KLASRUM” at umiisip sya ng paraan para maging masaya ang pag-aaral nila. Hindi lang yun pinapaliguan pa nya ito at pinapakain.Naiiwas pa nya ang mga kabataan na magbisyo at magdrugs

Kaya sobra nakakabilib dahil sa mura nyang edad ay nakakagawa na sya ng malaking bagay sa mundo. Nakakahawa talaga ang kanyang kabutihang loob.

At alam nyo hindi sya humihingi ng tulong sa mga pulitiko bagkus nag-iipon sila ng dyaryo at bote para ipagbenta at gawin nilang pondo sa kanilang “KARITON KLASRUM”. Sobrang nakakabilib talaga sya taas ang kamay ko pati mga buni ko sa paa.

Para sa video panoorin nyo ito (kesa mangulangot ka dyan,hehhee)




Minsan lang ako humiling sa inyo kaya iboto nyo sya kasi alam ko kung mananalo sya malaki ang maitutulong ng premyong mapapanalunan nya para mapaunlad pa ang kanilang samahan.Kahit huwag nyo na ako iboto sa Pinagwapong Blogger sa balat ng blogosphere at kaysa mag Farmville kayo at magsasagot sa FB Quiz ng NAY! TAO BA AKO? eh ito na lang ang
pagpipindutin nyo kasi malaking karangalan sya sa ating bansa.

PAKIPINDOT LANG YUNG BATANG KALBO! (Kahit ilang boto walang problema, ako ququota ako ng 50 boto isang araw)


Wala namang bayad ito, kaya pindot na. Kaysa yung KWAN ng katabi mo ang pagpipindutin mo, ito na lang nasa itaas, makakatulong ka pa sa mga batang mahihirap sa pagboto sa kanya (at baka masampal ka pa ng katabi mo)

At Para sa iyo EFREN PENAFLORIDA sampu ng iyong mga kasama sa Dynamic Teen Company. Bilib na bilib ako sa inyo! Ipagpatuloy nyo ang inyong magandang adhikain! Dapat sa inyo tularan pa ng ibang kabataang tulad ko (talagang may KO). Pagpalain pa sana kayo ng Dyos

P.S

Hindi po ako PR Manager ni Efren, at lalong wala akong porsyento o balato sa kanya kung manalo sya. Nakaka-uplift lang talaga ng spirit! Kaya suportahan natin ang ating kababayan dahil para na rin nating natulungan ang mga batang mahihirap na uhaw sa karunungan.
Heto nga pala yung website nila pakipindot lang ito: Dynamic Teen Company

Ano si Lina may Facebook na???

Nagulat ako nung binuksan ko ang aking email, at bigla akong natuwa at napasigaw sa nakita ko:


ANO SI LINA MAY FACEBOOK NA???????

Sino si Lina?Eh sya yung babaeng laging nagpapadala sa akin ng email tungkol sa mga Job Openings! Hindi ko nga sya kilala noong una, pero talagang natutuwa ako sa kaya kasi minsan nagbibigay din sya ng mga tips at nag-iinvite sa akin sa mga seminars. Biruin mo pati birthday ko alam nya! At hindi lang yun pati yung mga kaibigan kong walang trabaho tinutulungan din nya. Kasi pinapadalhan din nya ng email tungkol sa mga job openings, kahit na minsan pareho lang yung email nya sa akin at sa aking mga kaibigan eh Masaya pa rin ako kasi talagang tinutulungan nya talaga kami. Pwede ko na nga syang tawaging SANTA LINA eh kasi santa talaga sya ng mga taong walang trabaho.


Yun nga lang medyo shy type ata itong Lina kasi nga inemail ko sya at hinihingi ko ang YM nya pero hindi sya sumagot. Gusto ko lang naman syang makadate kahit isang beses lang. Siguro talagang busy lang sya.


At ngayong may Facebook na sya, tuwang tuwa talaga ako. Kukulitin ko sya, at kung hindi sya sumagot sa akin mag wawall to wall post ako sa kanya. Lagi ko syang ita-tag at lagi din akong magmemessage sa kanya. Magcocomment ako sa mga shout out nya kung meron syang bago, at iintayin ko kung may nilagay syang video at pictures.


Ngayon sa mga taong hindi natulungan ni Lina ( dahil alam kong mabait sya dahil tumutulong din sya sa iba). Sana huwag nyo naman syang bibigyan ng kumento na masasakit. Kasi masasaktan din ako at ipagtatanggol ko sya. Siguro imbitahan nyo na lang sya sa Farmville para maging close kayo at para maipasok ka nya sa trabaho agad. Subukan nyo rin syang ayain sa ibat ibang mga Facebook Quizzes para naman kahit papaano malibang sya at hindi puro trabaho ang ginagawa nya. Naawa talaga ako sa kanya, kasi kahit holiday at may malakas na bagyo hindi pa rin sya nakakalimot mag-email.Nandyan pa rin sya at nagtetext pa minsan.


Oo, aaminin ko hindi naman talaga ako natulungan ni Lina, kasi sa lahat ng nirefer nyang trabaho sa akin ay wala namang tumanggap sa akin. Pag tinatanong nga ako ng nagiinterview sa akin kung sino ang “BACKER KO” sabi ko si LINA po! Hayun medyo tumaas lang ang mga kilay nila! Baka siguro may ginawang hindi maganda itong si Lina sa kanila. Pero okay lang kahit bagsak ako, ang mahalaga ay hindi pa rin nagsasawa sa akin si Lina na magpadala ng mga email at greetings! Ang bait nya noh! Siguro lab na lab na ako ni Lina! Kaya nga lab na lab ko din sya! Kahit na hindi mo man lang sinasagot ang lahat ng email ko. Okay lang lab pa rin kita.

Ang nakakatuwa pa kay Lina kahit na medyo malayo yung natapos ko sa aking napag-aralan nirerefer pa rin nya ako. Minsan inemail nya ako na mag-aplay daw akong bilang tagabenta ng kaldero sa isang mall at yung isa naman biglang tagasako ng semento sa may Ortigas.Nakakatuwa sya noh kasi talagang nag-aaksya sya ng panahon sa akin para mag-email. Bait nya talaga.


Hay kelan ko kaya sya makakadate???Basta sabik na sabik na akong iadd sya sa aking facebook para naman lagi akong may balita sa kanya.


At kung nababasa mo ang blog ko na ito Lina, pakiaccept ang invitation ko ha!
Ingat ka lagi ha at bigyan mo naman ng oras ang sarili mo kasi puro ka na trabaho.

24-7 ka kung magtrabaho, kaya pahinga ka minsan.


Salamat

BWISIT KA! TIGILAN MO AKO!!!!

Ano ba! Tigilan mo ako!


Kung wala kang magawa sa buhay mo, huwag ako ang guluhin mo. Hindi mo ba nakikita na abala ako sa ibat ibang bagay! At marami akong mahahalagang gagawin kaysa pag-aksayahan ka ng panahon!


Siraulo ka palang talaga eh! At ano yang binubulong bulong mo na yan! Talaga ka palang nang-iinis kang talaga eh!!


Nakakarami ka na sa akin buwisit ka! Una pinalalampas ko lang yang ginagawa mo sa akin, dahil hindi kita napapansin. Pero wag kang abusado, at huwag ako ang pagdiskitahan mo.
Pwede ba lumayas ka na sa harapan ko, huwag na huwag kang lalapit sa akin. Lumayas ka na sabi ko! Alis! Alis ! Alis!


Teka ano ginagawa mo dito, di ba kanina pa kita pinaaalis. Bakit ka ba balik pa ng balik dito. Lumayas ka sa harap ko! Layas!!!!!

Palibhasa may makukuha ka sa akin kaya ayaw mo akong tantanan.Palibhasa kumpara sa mga taong binubwisit mo rin ay ako na ang pinakamabait! Pero may katapusan din ang lahat! At isa kang bwisit dahil wala naman akong napapala sa iyo, at puro ikaw lang ang nakikinabang sa akin!

At talagang nang-iinis ka pa! Bulong ka pa ng bulong dyan! Sige lumapit ka ngayon! Kung ayaw mong umalis, sige lumapit ka sa akin para makita mo ang hinahanap mo! Lumapit ka!Sige lapit!

Teka ngayon nagtatago ka! Duwag ka pala eh ngayong kukumprotahin kita, nagtatago ka! Harapin mo ako duwag!!! Harapin mo ako at hindi iyong nangugulo ka habang abalang abala ako sa maraming bagay. Ayaw kong masayang ang oras ko sa iyo, kaya wag mo akong guluhin! Bwisit!


Isa pa subukan mo uling lumapit binabalaan kita kung hindi mo ako titigilan, ipinalangin mo na, na sana hindi ka na binuhay ng nanay mo ring walang ginawa kundi mamwisit ng ibang tao.

Pareho kayong walang kwenta at hindi na dapat kayo binubuhay sa mundong ito!! Magsama kayong lahat na mga walang kwenta !

Ngayon, kung hindi mo talaga ako titigilan, may kalalagyan kang bwisit ka at hindi ako mangingiming magdanak ng dugo sa aking mga kamay para lang mawala ka sa mundong ito. Hindi ako magdadalawang isip na BURAHIN ka sa mapa ng mundo!


Humahanap lang ako ng tyempo at pag natyempuhan kita!Humanda ka! Ako mismo ang papatay sa iyo bwist ka!!

Sige mamwisit ka pa! Sige lang! Kung ayaw mo akong tigilan, hindi rin kita titigilan hanggang sa mapatay kita!


P.S


Hindi ako masamang tao! Siguro kung kayo ang nasa katayuan ako masasabi nyo rin ito! Para makilala nyo kung sino ang bwisit na ito! Paki-click lang ITO

Inosente si Ondoy

.
,

,
,
,
,
,
,
,
,

Kasabay ng pagsikat ng bagyong Ondoy dahil sa kanyang taglay na kabangisan at pagsikat ni Jacque Bermejo dahil naman sa kanyang angking kaepalan (sino sya?I-google search at tyak maiinis ka sa mga banat nya), marami talagang taong naapektuhan ng bagyong ito. Pati ang lugar naming hindi bahain ay binaha na rin kaya nag-alaga muna ang nanay ng tilapia sa loob ng aming sala para mapakinabangan naman namin ang baha.

Subalit,ngunit, dadapwat hindi natin pwede isisi ang lahat kay Ondoy, kasi sa totoo lang wala sa kanya ang problema. Dahil bagyo syang likha lamang ng kalikasan, inosente sya sa lahat ng ito. Wag natin syang husgahan at paratangan na mamatay tao dahil ang totoo TAYO ang may kasalanan nito. Bakit? dahil......................

Una, sino ba ang kumakalbo ng kagubatan?Si Ondoy ba?Hindi, kundi TAYO


Pangalawa, sino ba ang nagtatapon ng basura sa mga estero o kanal para magbara ito at bahain?Si Ondoy ba?Hindi, kundi TAYO


Pangatlo, sino ba ang nagpapatayo ng mga village sa gilid ng bundok?Si Ondoy ba?Hindi, si Manny Villar este TAYO pala. Kaya natatapyas ang bundok at nagkakaroon ng landslide



Pang-apat, sino ba ang hindi nagtatanim ng puno para pumigil sa baha?Si Ondoy ba?Hindi, kundi dapat TAYO


Panlima, sino ba ang hindi nag-aayos ng Drainage System natin?Si Ondoy ba?Hindi, kundi ang MMDA este TAYO pala (at ang MMDA kasi dapat Team Effort yun)


Pang-anim, sino ba ang dapat mangalaga at magmalasakit sa kalikasan?Si Ondoy ba?Hindi, si Lito Atienza ba ng DENR (na tatay ni kuya Kim, tama ba ako?) .Hindi, kundi TAYO rin at responsibilidad natin ito.


Mahirap magsisihan kasi pare-pareho tayong guilty (at mukhang si Jacque lang ang hindi guilty dahil sya ay banal at walang bahid kasalanan.......sabi nya). Hindi ito ganti ng kalikasan o parusa ng Dyos kasi tayo ang gumawa nito at tayong lahat ang may kasalanan nito. Hindi gumaganti ang kalikasan kasi wala naman syang isip, at TAYO ang may isip.

Kaso natuto ba tayo sa pagkamaling ito?Hindi rin, ganun uli at mag-iintay na lang uli ng isa pang superbagyong eepal uli sa ating bansang PILIPINS.


Ika nga “prevention is better than cure”, kung sana’y magagawa nating magmalasakit sa kalikasan baka sakaling maiwasan ang sakunang ito sa mga darating na araw pa. Pero duda ako kung gumawa tayo ng aksyon tungkol dito, tulad din ng bagyong Rosing, Miling at kung sino sino pang bagyong nagpapakyut, eh ganun din babalik lang din sa dati. Hindi pa ba tayo natuto sa nangyari sa Ormoc?Nagyon ba matuto na tayo sa nangyari? Ewan ko parang hindi rin!


Kaya inosente si ONDOY, tayo ang GUILTY! Sana hindi na maulit ito sa atin. Ako, guilting-guilty dyan kaya tutulungan ko na ang tatay ko sa bukid para magtanim ng puno ng Alatiris at bayabas para makatulong ako sa buong sangkatauhan.


Praise God at safe ang pamilya ko!


Oo nga pala, alam nyo ba na habang todo nagpapakyut si bagyong Ondoy ay kasalukuyan namang binibiyak ang ate ko (ceasarian kasi) kasi manganganak na siya. Buti talaga saktong tinatahi na ng duktor ang tyan nya nung nawalan ng kuryente at pumasok ang baha sa ospital. Saktong sakto talaga kaya Praise God uli.


At dahil lalaki ang anak ng ate ko at kasalukuyang nagpapakyut ang bagyong Ondoy nung pinapanganak ang baby nya, ang ipinangalan nila sa anak nila ay …………………………………………… Kenneth.hehhehe akala nyo Ondoy noh!kawawa naman yung bata kung yun ang pangalan nya!Jologs na jologs!




Ayaw ko rin ang palayaw ng aking pamangkin ay "undoy"dahil parang kapangalan ng halimaw ni Manilyn sa Shake Rattle and Roll (UNDIN pala yun). Ang gusto kong palayaw ng aking kyut na kyut na pamangkin (na manang mana sa tito) ay........................DRAKE, grabe ganda ng nikneym


Sana okay kayong lahat!!!


P.S

Tungkol kay Jacque, hayaan nyo na sya at wag na lang patulan may tao talagang insensitive meaning wala silang apdo, baga at esophagus, kaya hayaan mo na lang kasi may balik din ang lahat.

Pero kyut sya sa pix ah, mukhang type ko syang syotain! Pero iniisip ko baka kung maging syota ko yun at kunwari naaksidente ako baka imbes na tulungan ako bigla nya akong sabihang:

"You know Drake you're such a loser" saby L sign sa noo na parang si Angelina

Eh baka pitikin ko ang tenga nya sabay pahid ng siling labuyo sa mata nya, hahahha joke lang

FARMVILLE

Nung minsang magkakasama kaming magkakabarkada, nag-uusap si Tom saka si Christian tungkol sa bukid . Kinakamusta ni Tom si Christian kung nakapagtanim na sya sa bukid nya?At kung pwede daw syang bigyan ng baka?Gulat ako kaya nagtanong ako:

Ako: Pre may hacienda kayo?

Tom: Wala pre! Farmville yun sa Facebook!

.

Ako: Ha ano ba yun?

Tom: Virtual world yun, parang SIMS ganun!May sarili kang bukid at papalaguin mo yun. Para kang may totoong bukirin.

Ako: GANUN!! Ano na namang kapuwitan ‘yang nalalaman nyo na yan!

Sa totoo lang hindi ko alam yang Farmville na yan, na halos bukambibig na ng lahat ng taong kilala ko. At siguro kahit alam ko yan wala akong balak makisali sa ganyang mga pakulo. Isa pa may bukid talaga kami na sinasaka ng tatay ko kaya siguro tamad na tamad akong makipuwet pa sa ganyan.

Kaya tinanong ko si Tom ( sa laki nyang tao hindi mo aakalain mahilig din sya dito)

Ako: Pre ano ba nakukuha nyo dyan sa Farmville-Farmville na yan?

Tom: Wala, nakakalibang lang.

Ako: Kikita ka ba dyan?Meron bang pera sa Farmville na yan?

Tom: Wala, libangan lang talaga ito pre!

Ako: Ganun ba, eh mangungulangot na lang ako para maglibang!hhehe

Siguro kung sakaling kakaririn ko yang Farmville na ‘yan, tyak malalago na ang plantasyon ko at malusog na malusog ang aking mga baboy, bibe, baka at kung ano ano pa. Medyo maluwag kasi ako sa oras plus may internet ako sa ofis at bahay. Pati cellphone ko may sariling internet din.

.

.

Ito ang modern day tamagotchi, na alam kong naki-uso din ako nun! Para akong tangang lukong luko sa alaga kong isda sa tamagotchi na nageevolve at nagiging aso kapag pinakain mo ng madalas. Meron din akong kisses (yung parang maliliit na tawas na ibat-ibang kulay at mabango) na ang sabi kapag nilagay mo daw ito sa kahon ng posporo na may bulak ay manganganak daw ito at dadami (akalain mong nauto rin ako ng matandang tindera na yun noong elementary ako). Ngayon ko lang napag-isip isip na paanong manganganak ang mga kisses na yun eh wala naman silang mga matres? Pati rin yung magic paper na kapag inilagay mo sa tubig eh dadami. Isa pa ulit kapuwitan ng tinderang nang-uuto lang ng estudyante medaling maniwala sa sabi-sabi (kasama ako dun).

Teka back uli tayo sa Farmville, kung hindi nyo naitatanong eh nakapag-araro na rin ako , gumapas (ani) at bumunot ng damo sa aming tunay na bukid. Halos nabiyak na rin ang mga paa ko dahil sa mga bwisit na mga kuhol at suso na yan. Gumagamit din ako ng hand-tractor o kuliglig sa pag-aararo at kalabaw naman sa pagsusuyod . Nagsusuga din ako ng aming kalabaw, kambing at baka noong bata pa ako bago pumasok. Pero yun nga lang tuwing kinukwento ko ito sa ibang tao, walang naniniwala (Hehehe, ganyan talaga pag hitsurang mayaman ka!naks!hahahah!joke lang).Meron din kaming bibe, itikl, manok, puno ng kaymito , tsiko, guyabano, buko, sampalok sa aming bakuran. Yun nga lang wala na kaming kalabaw, baka at kambing ngayon, baboy na lang ang inaalagaan ng mga nanay ko. Dati may nagrarasyon (delivery in English) sa amin ng gatas ng kalabaw at kesong puti pero ngayon wala na! (Tingnan nyo probinsyang probinsya talaga ang dating! )

Basta alam kong marami ng naadik sa Farmville/Farmtown na yan kasama na dyan si Kablogie (naks may plugging pa! hoy pre advertisement ito, kaya nasan na yung bayad mo?), hindi ko alam kung anong hiwagang bumabalot sa larong yan. Pero sabagay kanya kanya l Basta ako Masaya pa rin ako sa pangungulangot o panonood ng mga porn movies este movies lang pala.

Basta kanya kanya yan ng trip kaya walang pakialaman!!!

PROBLEMA MO SOSOLUSYUNAN KO!!

Marami tayong problema sa ating buhay na hindi natin alam kung paano sosolusyunan o reresolbahin. At dahil medyo mataba ang utak ko, ay tutulungan ko kayo sa mga problema ninyo:


Problema: Nagtatae o LBM

Gamot/Solusyon: Kumuha ng usbong ng bayabas, piliin ang ma yellow green ang kulay. Pagkatapos ay subukang bilutin ito na mga ga-holen ang laki. Pagkatapos bilutin ito ay ipasok ito sa butas ng pwet mo. Hayan mababarhan na nya ang tae mo.

_____________________________

Problema: Sumasakit ang ulo

Gamot/Solusyon: Uumpog ang ulo hanggang mahilo ka ng todo-todo. Ngayon hindi na sumasakit ang ulo mo, nahihilo ka na! So solb na ang pagsakit ng ulo mo. Yung hilo eh itulog mo na lang.

_____________________________

Problema: Puyat at laging inaantok sa trabaho

Gamot/Solusyon: Magpakulo ng tubig at magtimpa ng kapeng barako ng Batangas na ubod ng lakas (yung tipong nanununtok) . Pagkatapos pakuluan ang tubig at timpalahan ng kape, hindi mo ito iinumin bagkus ibubuhos ang ubod-init kape sa iyong katawan. Tyak dahil sa hapdi dulot ng nalapnos na balat eh tyak gising ka na!

____________________________

Problema: Final Exam bukas at hindi ka nakapagreview

Gamot/Solusyon: Dumaan sa supermarket bago pumasok sa school. Bumili ng Pringles, Ferrero chocolate, at mamahaling SWATCH na relo. Tumabi sa pinakamatalinong kaklase at suhulan nito para pakopyahin ka. Ngayon kung ayaw kang pakopyahin ng epal mong nagmamarunong na nerd mong kaklase (nilait ko na kasi ayaw kang pakopyahin eh), ibigay mo na lang ito sa iyong titser at mangako na marami pa ang ibibigay sa susunod , kapag ipinasa ka nya. Sabihan mo rin sya lagi na "Ma'am ang ganda-ganda mo naman" o "Sir ang gwapo-gwapo mo naman", kahit alam ng buong mundo na nagsisinungaling ka lang eh mabisa pa rin yung pang-uuto
__________________________

Problema: Masakit ang ngipin

Gamot/Solusyon: Pagsasampalin o pagsusuntukin ang pisngi! Tyak malilito ang utak mo kung ano ang mas masakit ang pisngi mo o ang ngipin mo. Papampam kasi iyang ngipin mo na yan kaya nagpapansin sa iyong mga brain cells. At ngayon hindi na sya pinapansin ng utak mo dahil namamaga na ang iyong pisngi ay ipabunot agad yun. Pagkatapos saka mo dikdikin ito ng pinong pino para makaganti ka man lang sa pagpapahirap na idinulot ng buwist na ngipin mo na yan.

___________________________

Problema: Gustong magpapayat ng madalian

Gamot/Solusyon: Kumain ng isang sakong talaba at uminom ng gatas. Tiyak dahil sa kinain mo, itatae mo rin yan kasama pa ang kinain mo sa loob ng isang buwan. Kung sakaling hindi ka pa rin pumayat dito (at wa epek ang ang mga tips na ibinigay ko sa inyo noon), eh subukang magpatiyo ng pawis, tumabi sa taong may AH1N1 o humanap ng lamok na may dengue. Pag nagkasakit ka na tyak mawawalan ka na ng gana sa pagkain at babagsak ang katawan mo. Payat ka na! walang gaanong effort!

__________________________

Problema: Mabaho ang hininga

Gamot/Solusyon: Sabi nila kung kumain ka raw ng bawang, amoy bawang ang hininga mo. Kung kumain ka ng sibuyas, amoy sibuyas ang hininga mo. Ngayon kung amoy tae ang hininga mo, aba huwag mong kainin ang tae, hindi kinakain yun!! Ang solusyon dyan ay magpapawis lagi ng todo todo, wag kang magdeodorant at huwag ka rin maligo. Tyak mangangamoy PUTOK ka na, at least hindi na yung hininga mo ang naamoy nila kundi ang iyong mala-vicks (nanunuot hanggang utak) na ANGHIT o BAKTOL.

_____________________________

Problema: PUTOK O ANGHIT

Gamot/Solusyon: Baligtarin lang ang solusyon kanina. Para hindi nila maamoy ang putok mo, pabahuin mo na lang ang hininga mo. Subukang gawing mani ang bawang at gawing kendi ang sibuyas. Ngayon kung talagang gusto mo ng mabahong mabahong hininga , eh subukan mo ng kumain ng tae! (Piliin mo yung may mais mais para may flavor din, ang twag dyan ay MAIS CON TAE) Tae lang ang katapat nyan!

______________________________

Problema: Taghiwayat

Gamot/Solusyon: Kung parang plantasyon ng taghiyawat ang mukha mo, at halos wala ng makitang balat kasi nagsisiksikan na ang naglalakihan mong tigyawat . Kumbaga overpopulated na tigyahawat mo sa iyong pamumukha (daig pa ang populasyon ng China), eh subukan mong bumili ng isang supot na PONDS Facial Wash. Bale hindi yung Ponds ang gagamitin mo kundi yung supot ang isusuklob sa iyong pagmumukha pag lalabas ka ng bahay. Ngayon kung ayaw mo nito, magbago ng propesyon at maging boksingero na lang. Hindi ba wala ka namang nakikitang boksingero na may tighiyawat, iyon ay dahil instant tiris o pagpapaputok-tigyawat ang mga suntok ng kalaban mo. Kahit magdugo ang tigyawat mo, okay lang yun kasi hindi halata yun. Ngayon kung ayaw mo pa rin nito, subukang kuskusin na lang ito ng buhangin o pasadahan ng papel de liha. Kung ayaw mo pa rin, eh bahala ka na sa buhay mo bumili ka ng blade limang piso lang yun! (Teka ano ba talaga ang tagalog ng pimple, taghiyawat o tighiyawat??)


Sana nakatulong ako sa mga problema nyo. Ang tagal ko itong sinaliksik at pinag-aralan para ibigay sa inyo ang pinamabisa at pinakamagandang solusyon sa mga problema nyo. At sa nais magpasalamat dahil natulungan ng aking mga solusyon, mangyari pong ipasok ang iyong donasyon sa aking bank account. Take note po, na pera lang po ang tinatanggap ko, hindi po inahing manok o patola, pera lang po!

Salamat.


DOC. LENG!!

ALAM NYO BA NA....................

Mahilig ako sa mga trivia.Nung highschool, ako ang Trivia Master ng aming school paper. Hindi pa uso nun ang internet kaya naman utak ko lang ang ginagamit ko sa mga trivia na ito. Oo nga pala, ayon kay kabagang na Scud ang tawag daw sa taong nag-iipon ng mga Trivia ay “Spermologer”, akala ko nga nung una bastos saka baka yung “ano” ang iniipon dun, pero hindi naman pala. Totoo daw yun kahit itanong mo pa sa kumpare kong si WIKI. Kaya naman heto ang mga trivia gusto kong ishare at tyak malaki ang maitutulong nito sa inyong pang-araw araw na pamumuhay:

1. Alam nyo ba na…… magsing laki ang butas ng ilong natin at ng butas ng puwet natin (subukan mong ipasok ang daliri mo sa puwet saka ipasok mo naman sa ilong mo, tingnan mo kung magsinglaki at magsingbaho din)

2. Alam nyo ba na……. kasinglapad ang ngiti ng babae at ang kanyang kuwan (uyyy di naman… sabay liit ng ngiti..)

3. Alam nyo ba na……. magsinghaba ang hintuturo ng lalaki sa kanyang pototoy (brad kahit hilahin mo pa yan di na hahaba yan)

4. Alam nyo ba na……. ang tao ay hindi talaga nanggaling sa unggoy, ang iba sa knila ay galing sa kabayo, hippopotamus, baboy at arinola (makikita naman sa mukha eh)

5. Alam nyo ba na……. si NARDA at DARNA ay iisa (ako kahapon ko lang nalaman)

6. Alam nyo ba na……. na mas matalim ang puwet kesa sa ngipin (sige nga subukan mo ngang putulin ang tae??)

7. Alam nyo ba na……. ang tanda ng pagiging gwapo ay ang pagiging makakalimutan….. teka nasan na ba ako, hayaan nakalimutan ko na!

8. Alam nyo ba na……. hindi totoong may multo( ang hindi maniwala dadalawin ng MOMO mamayang gabi, hala ka!!)

9. Alam nyo ba na……. na si Aling Donisia ang bagong FHM cover for September issue. (Year 1947- World War II Edition)

10. Alam nyo ba na……. na niloloko ko lang kayo at nagpapaloko naman kayo hehehe (palagay ko ito lang ang alam nyo)

Sana naman ay nakatulong ang mga facts na ito, salamat sa pagbasa at hanggang sa muli.

Pag Yumaman Ako

Madalas akong managinip ng gising, iniisip ko ano kaya ang gagawin ko sa pera kung sakaling ako ang pinakamayamang tao sa mundo. Kung sakaling ako ay isang gazillionaire (imbento ko lang yan!) yung tipong mga hampaslupa at patay-gutom ang mga bilyonaryo sa mundo. Ano kaya ang mga bibilhin ko? Syempre ginagastos ko na yung pera ko sa aking utak, at ito ang ilan sa gagawin ko sa pera.

1. Maglalakbay ako sa ibat ibang panig ng mundo ( kung medyo sawa na ako sa dito sa Earth susubukan kong magbisikleta sa buwan at uminom ng kape sa planetang Uranus)

2. Bibili ako ng malaking bahay (Gagawin kong hobby ang pagbili ng bahay at lupa) .Gagawin kong parang mane ang mga diamante.Ang gold naman gagawin ko lang syang toothpick.

3. Bibili ako ng maraming sasakyan ( yun tipong parang nagpapalit ka lang ng brief, uhmmm teka ilang beses ba akong magpalit ng brief?palitan ko na nga lang baka konti lang mabili ko , yun tipong parang nagpapalit lang ako ng.. ng…… …….. sige brief na nga lang uli wala akong maisip eh )

4. Gagawin kong katulong si Bill Gates tapos ang yaya ko naman si Oprah. Si Bradd Pitt hardinero ko lang yun tapos si Megan Fox eh gagawin ko syang tagalagay ng bimpo sa likod ko kapag pinagpapawisan. Driver ko naman si Zobel de Ayala at tagakamot ko si Lucio Tan.

5. Bibilhin ko ang GMA 7 at ABS-CBN para kung anong palabas lang ang gusto kong panoorin ay iyon lang ang ipapalabas nila. Bawal sa akin ang koreanovela at ban sa aking ang programa ni Willie.

6. Kukuha ako ng taong mangungulangot sa akin,para hindi na mahirapan ang hinlalaki ko. Meron din akong tagalinis ng tutuli, at taga-alis ng muta ko sa umaga. Tagalagay ng alcohol sa kamay at katawan ko, kada segundo.

7. Gagawin kong Orphanage ang Malacanang para sa street children, tapos bibilhin ko ang mga subdivision ng Ayala Land o ni Manny Villar at ito ang ipapamudmod ko sa mga mahihirap. Magpapatayo rin ako ng simbahan na may apat na palapag para maiba naman tapos si Pope ang magmimisa dito kada Miyerkules. (kailangan daw kasing magkawang-gawa)

8. Magpapatayo ako ng isang mall sa aking bakuran, at dito ako mamimili. Ayaw ko kasing ng makipagsiksikan pa sa maraming tao kaya magpapatayo ako ng sariling mall. At gagawin kong salesman si Henry Sy (sa tindahan ng sapatos ko sya ilalagay)

9. Dahil wala akong magawa sa pera ko katulad ni Michael Jackson (sumalangit nawa ang kaluluwa nya) , eh gusto ko rin magpagwapo. Kaya magpapalaser ako…….magpapalaser sword ako ng ulo then papalitan ito ng ibat-ibang ulo. Yung parang detachable ang ulo tapos ang ipapalit ko sa ulo ko ay ulo ng mga artista at sikat, para sikat din ako. Araw araw iba iba ang ulo para masaya.

10. Syempre sa dami ng pinagkakagastusan ko baka maubos ang kayamanan ko. Kaya para ma-maintain ko ang pagiging mayaman, tataya ako sa lotto. Lahat ng kombinasyon tatayaan ko at araw araw akong tataya. Bibilhin ko rin ang lahat ng Casino tapos syempre dahil ako ang may-ari lagi kong papanaluhin ang sarili ko. Kung hindi ko makuha sa ganyan, bibili ako ng imprentahan ng pera. Kaya pwede akong mag-imprenta ng limpak limpak na salapi.

Yan ay ilan lamang sa gagawin ko sa aking kayamanan, medyo nakakapagod din palang gastusin ang pera kahit iniisip mo lang ito. Pero sa huli maiisip mo mahirap din pala ang maraming pera pero mas lalong mahirap kung wala kang pera.

Salamat sa pagbasa ng walang kwenta kong entry.